Het blog ‘Glazen Huis, succes én mislukking’ twitterde ik – uiteraard – ook naar Eric Corton. Hij las hem en stuurde mij een mailtje. Er volgde een mailwisseling, waarin ik hem uiteindelijk ook vroeg hem of ik hem mocht plaatsen en dat mocht. Bij deze. Ik ben benieuwd naar jullie reacties, dus kom maar op met jullie comments.
Dag Stef
Ik stuur je via deze weg een mail omdat ik even wil reageren in meer dan 140 tekens op je stuk op livestreamblog.nl
Een wat mij betreft voorbarig en erg ongeduldig stuk met weinig inlevingsvermogen in hoe sommige dingen gaan. Neemt niet weg dat ik de kern van je betoog snap en daarom wil ik je graag wat uitleggen.Het ophalen van 12 miljoen Euro eind December betekent allereerst niet dat al het geld ook op die dag op de rekening van het Rode Kruis staat. Daar gaat soms echt heel veel tijd overheen omdat alle donaties eerst nog verwerkt moeten worden. Niet iedereen heeft zijn of haar geld direct door de brievenbus gegooid of meteen overgemaakt. Daarnaast is het zo dat niet alleen Malawi profiteert van de opbrengst van Serious Request maar dat er wereldwijd projecten gesteund worden door de actie. Het opgehaalde geld moet dus ook nog over die projecten verdeeld worden en wel zo eerlijk mogelijk.Dat is lastig om dat vantevoren te doen omdat we natuurlijk niet weten wat we op gaan halen. En dan is er gewoonweg de problematiek die afstand en logistiek heet. Ik heb direct na jouw vraag aan mij (nog maar 14 dagen geleden…ik zeg bewust ‘maar’ omdat dat in deze tak van sport echt nog ‘maar’ heel kort is) de vraag over Joshua en Mercy neergelegd bij mijn contactpersoon in de regio. Want zo gaat het. Diegene bestiert een enorme regio. Die heeft het vervolgens weer bij een ander neergelegd en zo gaat het verder. Niet ideaal misschien, maar zo gaat het…Daarom duurt informatie vragen over individuele personen gewoon lang als je geen telefoonnummer van de mensen zelf hebt..en die telefoon hebben Joshua en Mercy niet.
Ik had het fijn gevonden als je iets meer geduld had kunnen opbrengen in deze want ik zit er wel degelijk achteraan. Niet dat het om mij gaat maar ik doel op je ongeduld en je vragen die ik wel snap maar die ik dus voorbarig en niet terecht vind.
Ik mag hopen dat het laatste deel van je stuk over maandelijkse updates (retour Amsterdam-Lilongwe a 1700 Euro exclusief verblijf ) geboortekaartjes en ziekenhuisadressen ironisch bedoeld is want daar gaat je stuk echt wringen met de realiteit.
Ik doe mijn uiterste best om ergens rond Juni terug te gaan naar Malawi en zoveel mogelijk mensen die je tijdens serious Request hebt leren kennen op te zoeken en te zien wat er met het geld gebeurd is en hoe het met ze gaat. Dat zal ik filmen, opschrijven voor radio opnemen en waar ik mag en kan vertellen…Want ook ik vind het enorm belangrijk dat de mensen die gedoneerd hebben, zien en horen wat er mee gedaan is. Maar dat kost tijd.
Ik eindig met de zin die ik aan je Twitterde vlak voordat ik het verzoek om informatie over Joshua en Mercy neerlegde: Ik kan (nog) niks vertellen Stef..Maar als ik wat hoor, hoor jij het ook….Meteen.Groet
Eric Corton
Glazen Huis, succes én mislukking
Ik hoor al weken helemaal niks meer over die twee in Malawi. Je weet wel, dat dappere stel waar Eric Corton een reportage over maakte voor het Glazen Huis. Zij kreeg de ene na de andere miskraam, en hij hield van zijn vrouw, dus liet haar, in tegenstelling tot veel mannen daar, niet in de steek. Hoe gaat het met ze? Ze was toch voor de derde keer zwanger? Is ze bevallen? Met een bevallingspakket van het Rode Kruis? Bij elkaar gedoneerd door het ganse volk?
Op de site van het Glazen Huis zoek ik naar een update. Tussen Eric’s reportages zie ik een filmpje over de twee, Mercy en Joshua, maar dat is inmiddels oud. Ook van de andere videoportretten zie ik geen nieuwe afleveringen.
Eric Corton weet zelf ook niks nieuws over Mercy, twittert hij.
@stefvermeulen Dat kan ik je (nog) niet vertellen Stef…Maar als ik wat hoor, hoor jij het ook ok?
— Eric Corton (@EricCorton) January 29, 2013
Dan maar eens kijken bij de hulporganisatie zelf. Op de site van het Rode Kruis vind ik wel het jaarverslag van 2011, waarin plechtig wordt beloofd dat er geen stuiver van de 12 miljoen naar de portemonnee van de directeur gaat, maar verder nergens op de site iets over Mercy en Joshua. Misschien dat ik me er daarom niet toe kon zetten om een donatie te doen, een plaatje aan te vragen. Ik vind heus ook dat de babysterfte wereldwijd veel te hoog en vaak onnodig is, maar als ik geld geef, wil ik ook zien wat er mee gebeurt. Niet omdat ik Eric Corton en het Rode Kruis niet vertrouw, maar omdat ik er blij van word als ik zie dat mijn euro’s ergens toe hebben bijgedragen. Dat hulp werkt.
Stenen sjouwen
Ik wil volgen hoe al die flashmobs, sponsorlopen en Coen Swijnenberg-biertjes worden omgezet in bevallingspakketten en ziekenhuizen. Ik wil zien dat de scharen en navelstrengverbandjes de vrachtwagens ingeladen worden. En ik wil volgen hoe de eerste stenen van de ziekenhuizen worden gemetseld. Als het even kan, live graag. Laat die toeters en bellen maar even weg, een webcam is al voldoende. Dan zie ik hoe misschien wel Joshua himself meebouwt aan het ziekenhuis, samen met een stuk of wat van die flashmobbers. Want waarom mogen we alleen geld geven? We willen ook wat doen. Ik wel tenminste. Tien tegen 1 dat er zich meer vrijwilligers aanmelden om stenen te sjouwen.
Wij willen beleven
Het gaat ons donateurs namelijk niet om het geld, het gaat ons om de ervaring. Dat geld is slechts bijzaak. Wij willen het GlazenHuis beléven. Experience, of buzz marketing heet dat tegenwoordig. Storytelling is daarin de key. ‘De essentie van experience marketing is de context waarin je het product plaatst. Je kunt wel veel aandacht aan het product besteden, maar belangrijker is de beleving van het product.’, zegt Matt van der Poel, voorzitter van het Nederlands Instituut voor Marketing op de site. Het gaat dus niet zozeer om het product zelf – geld en babysterfte – maar om de beleving eromheen – feestjes, in dit geval.
Vandaar dat we met duizenden tegelijk naar een koud, nat plein komen, in de rij staan bij de brievenbus, verlangend naar aandacht van Giel, Gerard of Michiel. Vandaar ook dat we talloze acties voeren, waarmee we zoveel mogelijk lol willen delen met anderen. Wij willen beleven.
Het Glazen Huis is een succes
Het GlazenHuis doet dat heel goed, ons die beleving geven. 5 dagen lang, overal en 24/7 live. Live op het web. Live op de radio. En dan nog de chat, twitter, google hangout, facebook en vergeet de good old telephone niet. Uit cijfers van Radiocall, Stichting SKO en comScore DAx blijkt dat 3FM hiermee 12,1 miljoen Nederlanders van 10 jaar en ouder bereikte.
Een half miljoen mensen bezochten tijdens de actie het plein in Enschede. Op 12 procent van de Nederlanders na, kent iedereen in Nederland het Glazen Huis. 5 dagen lang live zo’n groot bereik hebben van fans en ambassadeurs is een enorm succes. Dat lukt, omdat ze de donateurs, fans en ambassadeurs heel consequent betrekken bij het verhaal. 3FM dj’s komen met een camera langs bij acties in het land, bij de brievenbus staat een reporter en dan zijn er de camera’s op het plein, waar je gewoon even naar kunt zwaaien. Zodat iedereen kan zien dat jij beleeft.
Het Glazen Huis is een mislukking
Maar dan gaat het mis. Van het ene op het andere moment worden we gedumpt. Na de einduitslag horen we niks meer en wordt ons ook niks meer gevraagd.
Gek, want nu begint het eigenlijk pas. Als Mercy straks bevalt, is dat als het goed is wel in de gloednieuwe kraamkamer die de flashmobbers bij elkaar hebben gedanst. Door hun dan ook op te zoeken en hun reactie vast te leggen, hou je de ervaring levend en maak je hem vollediger.
In hun boek How Cool Brands Stay Hot schrijven Joeri van den Bergh en Mattias Behrer dat veel organisaties deze fout maken. “Hartstikke leuk dat je een goeie campagne met veel positieve reacties hebt gedraaid, maar hier eindigt het niet,” schrijven ze. “Je moet je achterban betrokken hoúden.”
Geboortekaartje
Dus Glazen Huis, tot de volgende kerst wil ik maandelijkse video-updates van Eric Corton in Malawi. Ik wil foto’s en verhalen van vrijwilligers. En als Mercy straks bevalt, wil ik een geboortekaartje. Met het adres van het ziekenhuis erbij. Dan kan ik ze persoonlijk een felicitatiekaartje terugsturen.

















